حجت‌الاسلام والمسلمین علیرضا حدائق، فرزند آیت‌الله حاج شیخ محمدرضا حدائق، مدیر حوزه علمیه منصوریه شیراز و از شاهدان سیره اجتماعی زنده‌یاد آیت‌الله محی‌الدین حائری شیرازی است. وی در گفت‌وگویی که پیش روی دارید، پاره‌ای از یادمان‌های خویش در این موضوع را روایت کرده است

 
پایگاه اطلاع‌رسانی پژوهشکده تاریخ معاصر؛ 
از زمینه‌ها و چگونگی آشنایی خود با زنده‌یاد آیت‌الله محی‌الدین حائری شیرازی بگویید.
بسم الله الرحمن الرحیم. بنده پاسخ شما را با یک خاطره عرض می‌کنم. حدود بیست روز قبل از رحلت مرحوم آیت‌الله حائری شیرازی (رحمه‌الله)، به عیادتشان رفتم. ساعت حدود 11 شب بود و ایشان، در بخش سی.سی.یوی بیمارستان بستری بودند. مرا که دیدند، بلند شدند و نسبت به پدرم اظهار لطف کردند و فرمودند: «پدربزرگ شما از اوتاد روزگار بود؛ انصافا محضر و درس و بحث آن بزرگوار، یاد خداوند را در دلِ مخاطب زنده می‌کرد...». طبیعی بود که این نگاهِ آن بزرگوار، قبلا آشنایی ما را تسریع کرده بود.
 
اخلاق تربیتی ایشان را چگونه دیدید؟
آیت‌الله حائری خصوصیات جذابِ زیادی داشتند، اما یکی از شاخص‌ترینِ آنها این بود که فوق‌العاده بخشنده بودند و برای بخشیدن، به بزرگ و کوچک بودن افراد هم نگاه نمی‌کردند. یک بار همراه مرحوم پدرم و تعدادی از فرزندان، در خدمت ایشان بودیم. پسرم حدود چهار سال سن داشت و چند سوره قرآن را از حفظ خواند. مرحوم آقای حائری برای تشویق او، یک دسته اسکناس هزار تومانی را جلویش گذاشتند و گفتند: بردار! پسرم که نمی‌دانست پول چیست، ناگهان همه پول‌ها را برداشت! من بلند شدم که پول را برگردانم، اما آقای حائری اجازه ندادند و گفتند: «بچه را ناراحت نکنید!». صبر و خوشرویی ایشان، کم‌نظیر و محضرشان بسیار دلنشین و سرشار از لطایف دینی و ادبی بود.
در عرصه اجتماعی و با مردم نیز، همین‌طور رفتار می‌کردند. پشتیبان قشر ضعیف جامعه بودند و با جدیت، در راه تأمین رفاه آنان می‌کوشیدند. درواقع می‌توان گفت که ایشان شب و روز در خدمت مراجعان بودند. اعتقاد داشتند که باید برای طبقات ضعیف جامعه، امکانات تفریحی مناسب فراهم کرد؛ که اگر این کار را نکنیم، دشمن از این خلأ استفاده و آنها را جذب تفریحات ناسالمِ خود می‌کند. در دوران هشت سال دفاع مقدس نیز، در کنار رزمندگان قرار داشتند و برای تقویت روحیه آنان، به شکل مکرر در جبهه حضور پیدا می‌کردند.
 
قدری هم، خصال شخصیتی‌شان را تبیین کنید.
در این حوزه هم، گفتنی‌های فراوانی وجود دارد؛ چه اینکه ایشان شخصیت عجیبی داشتند. در تیراندازی با ژـ3 و ام‌ـ1، کم‌نظیر بودند! من در میان روحانیان کسی را ندیده‌ام که چنین مهارتی داشته باشد. ایشان حتی با فرماندهان سپاه هم، مسابقه تیراندازی می‌دادند و می‌بُردند! به زبان انگلیسی، تسلطِ کامل داشتند و با آن سخنرانی‌های طولانی می‌کردند! در شب‌های کریسمس و به استناد آیات قرآن درباره حضرت مسیح(ع) و حضرت مریم(س)، در کلیسا برای مسیحیان سخنرانی می‌کردند. ایشان به‌قدری زیبا این کار را انجام می‌دادند که مخاطبینشان به گریه می‌افتادند! ایشان بسیار بی‌تکلف بودند و هنگام بازدید از مراکز مختلف، در کنار افراد عادی می‌نشستند و غذا می‌خوردند. این‌گونه رفتارها، در کمتر کسی از نخبگان دیده می‌شد.

 

پرونده آیت‌الله محی‌الدین حائری شیرازی