امیر امیررضا جهان‌تیغ، در حدود ربع قرن در شیراز اقامت و مسئولیت نظامی داشت. این سمت به گونه‌ای طبیعی، وی را با زنده‌یاد آیت‌الله محی‌الدین حائری شیرازی در ارتباط قرار می‌داد. اینک و پس از سپری شدن سال‌ها، او در گفت‌وشنودی که در پی می‌آید، به بازنمایی جلوه‌هایی از سیره فردی و اجتماعی آن بزرگ پرداخته است

 
پایگاه اطلاع‌رسانی پژوهشکده تاریخ معاصر؛ 
در دوره حدودا 25 ساله استقرار در شهر شیراز، ارتباط شما با زنده‌یاد آیت‌الله محی‌الدین حائری شیرازی چگونه بود؟
بسم الله الرحمن الرحیم. رابطه ما، مانندِ رابطه پدر و فرزندی بود! حضرت آیت‌الله حائری شیرازی (اعلی‌الله مقامه)، به واقع فانیِ در ولایت بودند و من هم فکر می‌کردم که باید از ایشان به عنوان نماینده ولی فقیه تبعیت کنم و همواره به این مهم پایبند بودم. این صمیمت به اندازه‌ای بود که ایشان خطبه عقد دو فرزند مرا خواندند. من در مناطق مختلف مأموریت داشتم و هر جا که می‌رفتم، برای سخنرانی از ایشان دعوت می‌کردم. حتی پس از پایان مأموریتم در شیراز، ارتباطِ ما به همان صمیمیت گذشته باقی ماند.
 
در شخصیت فردی ایشان، کدامین خصال و ویژگی‌ها را برجسته دیدید؟
فضایل اخلاقی آیت‌الله حائری، فراوان بودند و واقعا شخصیتی چند بعدی داشتند. من تا وقتی در شیراز بودم، تقریبا در همه جلساتشان شرکت می‌کردم و سعی داشتم توصیه‌های اخلاقی ایشان را آویزه گوشِ خود کنم. بسیار عالم بودند؛ به چند زبان تسلط داشتند و با خارجی‌ها، خیلی راحت درباره نقاطِ مشترکِ مسیحیت و اسلام گفت‌وگو می‌کردند. تسلطشان بر فلسفه و اقتصاد، چشمگیر بود. فقط به عنوان امام جمعه مدیریت ایفای نقش نداشتند، بلکه امور نظامی را هم به‌خوبی درک می‌کردند. همواره سفارش می‌کردند که مراقب خانواده‌های شهدا باشیم. ما هم به سفارش ایشان، به دورترین خانواده‌های شهدا در فارس سر می‌زدیم و به مشکلاتشان رسیدگی می‌کردیم. همیشه به مناسبت‌های مذهبی، پولی را برای من می‌فرستادند تا برای نیروهای نظامی، هدیه تهیه و بین آنها توزیع کنم. همین‌طور نسبت به خانواده نظامیان نیز توجه فراوان داشتند تا فرزندان و پدران آنها با خیال راحت در پست‌های خود به انجام وظیفه بپردازند. روی ایجاد شادی برای این قشر و زدودن غم و اندوه از دل آنان، تأکید می‌کردند. بسیار اهل ورزش بودند و تیراندازیِ ایشان، عالی بود. دسترسی به آن بزرگوار، بسیار آسان بود و هر فرد عادی‌ای هم می‌توانست به‌راحتی با ایشان تماس برقرار کند. هر وقت برای سخنرانی از آیت‌الله حائری دعوت می‌کردیم، با اینکه تیپ ما در «دارنگون» از شیراز فاصله زیادی داشت، حتما تشریف می‌آوردند. بسیار بی‌تکلف بودند، به همه احترام می‌گذاشتند و به همین دلیل هم محبوب فراوانی داشتند.
 
منش اجتماعی‌شان را واجد چه خصوصیاتی یافتید؟
به نظر من در این عرصه، برجسته‌ترین خصلت ایشان، «ولایت‌پذیری» به معنای واقعی کلمه بود. برای آیت‌الله حائری، مقام و منصب موضوعیت نداشت و اگر رهبری به ایشان می‌گفتند که در یک پاسگاه معمولی در سرِ مرز، مسئول عقیدتی بشوند، لحظه‌ای تردید نمی‌کردند! همین سخنان را از زبان رهبری نسبت به حضرت امام نَقل و خودشان هم، وفقِ همین الگو رفتار می‌کردند. معتقد بودند که ما همواره در شرایط غدیر خم هستیم و کافی است لحظه‌ای غفلت کنیم تا از ولیِ خود عقب بمانیم و دچار خسران شویم. می‌گفتند: «باید همیشه در کنار رهبری باشیم؛ نه از ایشان پیش بیفتیم و نه عقب بمانیم». به برخورداری از بصیرت و دادن پاسخ به دشمن در مناسب‌ترین زمان، باور داشتند و می‌گفتند: «باید مراقب بود که تا دیر نشده، پاسخ دشمن را بدهیم و حتی با ایثار و شهادت، در برابر توطئه‌های دشمنان بایستیم و مقاومت کنیم». علاوه بر این و در حوزه جمعی، مشورت‌پذیری یکی دیگر از ویژگی‌های ایشان بود. به همین دلیل هم می‌توانستند مسائلِ واقعیِ مردم را در سخنرانی‌هایشان مطرح کنند؛ سخنشان به دل مردم می‌نشست و قدرت اقناع آنها را داشتند. بنده نیز در حد توان، هر آنچه را که به نظرم می‌رسید، خدمتشان عرض می‌کردم.
 

زنده‌یاد آیت‌الله محی‌الدین حائری شیرازی در حال تمرین تیراندازی (دهه 1370)

پرونده آیت‌الله محی‌الدین حائری شیرازی