«مانایی در تاریخ، نه به طولِ مسندنشینی که به عرضِ خدمت و عمقِ صداقت است.» دو سال پس از آن پرواز ناتمام در ارتفاعات مه‌آلود ورزقان، میراث سیدابراهیم رئیسی بیش از هر زمان دیگری در ترازوی قضاوت تاریخ قرار گرفته است. او که با حضور در قریه‌های گمنام و احیای کارخانه‌های متروکه، طلسم مدیریت‌های «سنگین‌وزن و خواب‌آلوده» را شکست، نشان داد که می‌توان در کمتر از سه سال، اعتماد عمومی را بازسازی و اقتصاد را از قیدِ شرطی‌شدن به نگاه غرب رها کرد. رئیسی ثابت کرد که سیاستمدار صادق، برای ماندگاری نیازی به خدعه ندارد؛ او تنها به «رفاهِ ولی‌نعمتان» می‌اندیشد، حتی اگر رقیبان و دوستان سابق، هنری جز هجو او نداشته باشند. این یادداشت واکاوی زیستِ سیاسی مردی است که عرضِ خدمتش، پهنای تاریخ ایران را درنوردید
 
پایگاه اطلاع‌رسانی پژوهشکده تاریخ معاصر؛ رجال سیاسی با توفیقِ مطلق، یا دوریِ مطلق از خطا، در تاریخ ماندگار نمی‌شوند؛ چه اینکه اساسا در میان غیرمعصومان، چنین کسی وجود ندارد. آنان تنها به جامعه نشان می‌دهند که حداکثر صداقت و ایضا حداکثر تلاش خود را برای خدمت به کار گرفته‌اند. دوری از خودنمایی و خدعه، به خودی خود آنها را به چشم خلق‌الله می‌آورد، قاعده‌ای که سیاستمداران ریاکار، هنوز به درستی آن را نیاموخته‌اند!
 
شهید سیدابراهیم رئیسی

دو سال پیش در چنین روزهایی، بالگرد حامل سیدابراهیم رئیسی و چند تن از همگِنانش، در جایی حوالیِ ورزقانِ آذربایجان شرقی گُم شد! درحالی‌که به عادت مألوف و با گذر از کنار تهدیدات متنوع امنیتی، به تکاپوی دائمی خویش بود. شواهد نشان می‌داد که در یک سال پایانی مسئولیتش، اغلب شاخص‌های اقتصادی و به تبع آن اعتماد و علاقه عمومی به وی، رو به پیشرفت گذاشته بود. مردمی که در سفرهای استانی، به شکل محسوسی استقبال از او را پُررونق‌تر از گذشته می‌خواستند، می‌دیدند که این‌ مرد بر خلاف رطب و یابس مخالفان، به رضایت و رفاهِ بیشترِ ایشان می‌‌کوشد. او سایه سیاه کرونا، موج تعطیلی مداوم واحدهای تولیدی و صنعتی، سریال کلنگ‌زنی‌های نمایشی، زنجیره قطعی برق و گاز، شرطی کردن اقتصاد به اداو‌اطوار آمریکا و اروپا و...الخ را از رو بُرده و از بقیه مشکلات نیز، طاعون ابدی و لاعلاج نساخته بود. سیّد هنگامی در فلان قریه گمنام و بهمان کارخانه متروکه، به ابطال طلسمِ مدیریت «برج عاج نشین»، «سنگین وزن»، خواب‌آلوده، و «گرمازده» می‌پرداخت که عده‌ای از دشمنان، رقیبان و دوستان سابق، هنری جز هجو و هزلش نداشتند! وی که در طول سال‌ها مسئولیت قضایی، این‌گونه حقه‌های اهل سیاست را خوب می‌شناخت، آنها را به هیچ می‌گرفت و همچنان ولی‌نعمتان اصلی کشور و نظام را برمی‌داشت.
 
وداع غیرمنتظره و بهت‌انگیز وی را به هرچیز از جمله قدرناشناسی و نعمت‌زوالی خود ربط دهیم، همچنان باید شاکر حضرت حق باشیم؛ چه اینکه در پی هر محرومیتی، تنبّهی است و هشداری. به او امیدهای فراوان بسته بودیم، هرچند که تقدیر ماجرایی دِگر در چنته داشت! تنها می‌ماند این تذکار که مانایی نمادهای خدمت، به طول مسندنشینی آنان نیست، که به عرض آن است. رجایی اندکی کمتر از یک سال نخست‌وزیر بود و اندکی بیش از بیست روز رئیس‌جمهور. رئیسی نیز کمتر از سه سال به خدمت خلایق بود، اما مردم آنان را بسا بیش از پیرانی که دو دوره ریاست‌جمهوری را پُر کردند و خود و فرزندانشان کاندیداهای دائمی و حرفه‌ای شده‌اند، به خاطر می‌آورند.
یادشان گرامی باد.
  https://iichs.ir/vdcdo90x.yt0996a22y.html
iichs.ir/vdcdo90x.yt0996a22y.html
نام شما
آدرس ايميل شما