پیش از این، قلم چرخید و از «توئی که نشناختمت» گفت؛ یک بار برای مظلومیتِ فراوان آیتالله دکتر بهشتی و بار دیگر برای اخلاص خستگیناپذیرِ آیتالله سیدابراهیم رئیسی. امروز اما، کلمات در برابر نامی قد علم کردهاند که گویی هرچه بیشتر به او نزدیک میشوی، ابعاد ناشناختهتری از وجودش رخ مینماید. این بار سخن از مردی است که باید عنوانش را گذاشت: «توئی که هیچ نشناختمت!». چرا «هیچ»؟
