هنگامی که کمیسیون تعیین مناطق مرزی انگلستان در افغانستان اقامت داشت... مبلغی حدود هشتاد هزار دلار از تهران به آن منطقه ارسال می‌شد و در تمام مدت هرگز اتفاق ناگواری روی نداد
پایگاه اطلاعرسانیپژوهشکده تاریخ معاصر؛ ساموئل بنجامین، نخستین فرستاده آمریکا در ایران دوران ناصری، در کتاب خاطرات خود درباره ایران با عنوان «ایران و ایرانیان» درباره وضعیت امنیت در ایران در نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی چنین نوشته است:
«جاده های ایران به مراتب امن‌تر از ترکیه بوده و مانند بعضی قسمت‌های اروپا و آمریکاست. در طول راه‌ها گاهی به بسته‌های پستی ــ البته اگر مطلع شوند که در آنها پول موجود است ــ دستبرد ممکن است زده شود، ولی غیر از آن در طول اقامت در ایران هرگز نشنیدم که راهزنان به کاروان با مسافرانی در راه‌ها حمله‌ور شده باشند. هنگامی که کمیسیون تعیین مناطق مرزی انگلستان در سال 1884-1885 در افغانستان اقامت داشت هر ماه مبلغی حدود هشتادهزار دلار از تهران از راه‌های خراسان به آن منطقه ارسال می‌شد که صرف حقوق و مخارج اعضای کمیسیون شود. این پول را یک نفر اروپایی از تهران تحویل می‌گرفت و به اتفاق دو نفر از همکارانش و یک سرباز راه دراز و طولانی تهران تا افغانستان را با اسب طی می‌کرد و در تمام مدت هرگز اتفاق ناگواری روی نداد و حتی یک مرتبه هم آنها مورد حمله قرار نگرفتند. این حقایق به مراتب گویاتر از شایعات و گزارش‌های سراپا غلط و اشتباهی است که درباره ایران منتشر می‌شود و به عقیده من این اوضاع و احوال دلیل بر قدرت دولت ایران و تسلط کامل بر مملکت است».[1]
این اظهار نظر نشان می‌دهد در آن دوران (قاجاریه) نیز، دول استعماری روس و انگلیس درصدد ترسیم تصویری ناامن از ایران، برای توجیه حضور خود بوده‌اند و آمریکاییان که تازه وارد و در رقابت با این قدرت‌ها هستند، گاهی در سطور تاریخ، دست آنها را در چنین مواردی رو می‌کنند.
شماره آرشیو: 1-60855-275م
پی‌نوشت:
[1]. ساموئل بنجامین، ایران و ایرانیان عصر ناصرالدین‌شاه، ترجمه حسین کردبچه، سازمان انتشارات جاویدان، 1363، ص 351.
