۱۶ تیر ۱۳۴۸، روزی است که ایران در آن میان دو جهان متلاطم میگذشت. در جهان «بالاها»، نخستوزیر و شهردار با هلیکوپتر بر فراز ترافیک پرواز میکردند تا شهر را از آسمان ببینند، وزیر دارایی در اتریش از اقتصاد نفت در اوپک میگفت و طرحهای جامع برای ساخت آپارتمانهای ارزان در جنوب شهر روی کاغذ میرفت، اما در جهان «پایینها»، زنان مأمور بهداشت شهر از حلبیهای زنگزده در مغازهها و نبودِ توالتهای عمومی گزارش میدادند و در ترافیکی میماندند که راه رسیدن به جلسات مدیریتی را میبست، اما نقطه داغ این روز، نبردی مفهومی بر سر «کرامت و شایستگی» بود؛ جایی که زنان سیاستمدار و سناتورها در برابر ادعای «عدم ظرفیت مدیریتی زنان»، پاسخی دندانشکن دادند. این روز، کلاژی است از مدرنیزاسیون دولتی، بحرانهای زیرساختی و رنجهای بهداشتی در کنار دیپلماسی سطح بالا و لرزههای جنگ سرد در عراق و رومانی








