روزشمار ۱۵ تیر ۱۳۴۸، تصویری است از کشوری که همزمان در دو جهان زندگی میکرد: در جهان اول، ایران در حال طراحی «خط لوله اهواز ـ اسکندرون» بود تا نفت خود را به قلب مدیترانه برساند و با افتتاح کارخانه کاغذ اسکناس در کراچی، شکوه همکاریهای منطقهای را جشن میگرفت، اما در جهان دوم، واقعیتهای تلخ داخلی جاری بود؛ از نمایندگان مجلس که از جادههای خراب و بیتوجهی مسئولان گلایه میکردند تا بحثهای تند در مورد اینکه «آیا زنان اصلا شایستگی پستهای حساس مدیریتی را دارند یا خیر؟». در این میان، اعتراف صریح وزیر آموزش و پرورش به اشتباهات گذشته و قوانین سختگیرانه نظامی برای سربازان، لایههای متفاوتی از انضباط، شکست و تلاش برای مدرنیزاسیون را به نمایش میگذارد. این روز، تلاقی «بلندپروازیهای ژئوپلیتیک» با «سقفهای شیشهای اجتماعی» و «بحرانهای معیشتی» است








