۳۰ اردیبهشت ۱۳۴۸، مرزهای غربی ایران شاهد یکی از غمبارترین صحنههای تاریخ معاصر بود؛ جایی که کودکان پنجساله و زنان سالخورده با پیکرهای کبود از تازیانه شرطههای عراقی، قدم به خاک میهن گذاشتند. همزمان با این فاجعه انسانی، شهرهای مقدس نجف، کربلا و کاظمین در اعتراض به توهین رژیم بعث به آیتالله العظمی حکیم، دست به اعتصابی بیسابقه زدند که نان و گوشت را در چنگال تانکهای عراقی نایاب کرد. همزمان، تهران میزبان عالیترین مقامات سنتو برای تعیین سرنوشت خلیج فارس بود و در جبهه داخلی، دولت علیه گرانفروشان مصالح ساختمانی اعلان جنگ کرد
