۲۲ اردیبهشت ۱۳۴۸ را باید روز «ایستادگی و انتقاد» نامید. درحالیکه ایران با ابطال یکجانبه عهدنامه ۱۹۳۷، اقتدار خود را در اروندرود به رخ رژیم بعث میکشید و در مذاکرات محرمانه با کنسرسیوم، پیشنهاد وام پانصدمیلیون دلاری را به دلیل نرخ بهره بالا رد میکرد، در داخل مرزها فریاد انتقاد بلند بود. از سناتورهایی که به وضعیت اسفبار پُست معترض بودند تا وزیر آموزشوپرورشی که بر سیستم تدریس قدیمی میتاخت و شهرداری که از سقوط سرانه مصرف گوشت تهرانیها پرده برمیداشت. این گزارش، روایتی کامل از یک روز پرالتهاب در تاریخ معاصر ایران است
















