حضور او موجب می‌شد فعالیت‌های ما اسلامی بماند

پایگاه اطلاع‌رسانی پژوهشکده تاریخ معاصر؛
آشنایی شما با شهید آیت‌الله مهدی شاه‌آبادی، از چه مقطعی آغاز شد؟
بسم الله الرحمن الرحیم. بنده در سال‌های بعد از 1350، با شهید آیت‌الله شاه‌آبادی آشنا شدم. در آن سال‌ها فضای فکری، فرهنگی و سیاسی جامعه به گونه‌ای بود که شبهات زیادی برای جوانان مبارز ایجاد می‌شد و ضرورت داشت که با علما ارتباط داشته باشند و از رهنمودهای آنان استفاده کنند تا دچار انحراف عقیدتی و عملی نشوند. سرکوب مبارزان توسط رژیم طاغوت در سال‌های اولیه دهه 1350، به اوج رسیده و خفقان سنگینی بر جامعه حاکم شده بود. حتی در محیط خانواده‌ها هم، فضای پلیسی و امنیتی سنگینی حاکم بود و کسی جرئت نمی‌کرد درباره مسائل سیاسی اظهار نظر کند. عناصر و جریانات سیاسی نیز، اکثرا سرکوب شده و رژیم افراد اصلی آنها را دستگیر، زندانی و حتی اعدام کرده بود. تغییر ایدئولوژیک سازمان مجاهدین خلق نیز، افکار بسیاری از جوانان مبارز را به هم ریخته و عده زیادی از آنان را به سمت جریانات الحادی و مارکسیستی سوق داده بود؛ بنابراین جوانان متدین تلاش می‌کردند روحانی اندیشمند و مبارزی را پیدا کنند و با راهنمایی‌های او، خود را از مخمصه و تضاد فکری نجات دهند. در سال 1351 یا 1352، فردی از دوستان در یک مجلس عروسی، شهید آیت‌الله شاه‌آبادی را به من معرفی کرد و در همان مجلس قرار گذاشتیم تا از محضرشان بهره‌مند شویم. ایشان سراپای وجودشان، شور مبارزه و جهاد در راه خدا بود.

زنانی که تغییر ایدئولوژی را نمی‌پذیرفتند، به خودکشی دلالت می‌شدند

انحراف سازمان به روایت توابین

شما در آن دوره، چند سال داشتید؟
حدود شانزده، هفده سال. به خاطر دارم که همیشه قرارهایمان با ایشان، بعد از ساعت 12 شب، یا موقع نماز صبح و نیم ساعت قبل از اذان بود. شهید شاه‌آبادی کم‌کم و تحت پوشش جلسات قرآن و آموزش زبان عربی، ما را با دیگر مبارزین آشنا کردند. فعالیت‌های ایشان بسیار گسترده و در واقع پلی بین روحانیون، دانشجویان و دیگر نیروها و جریانات مبارز سیاسی بود؛ مخصوصا کسانی که در پی مبارزات

مسلحانه بودند و هر وقت که به دست ساواک می‌افتادند، ایشان هم در پیِ آنها بازداشت، زندانی و گاهی تبعید می‌شدند.

با توجه به شرایط آن برهه که قدری به توصیف آن پرداختید، هنگام غیبت شهید شاه‌آبادی، چگونه به فعالیت‌های خود ادامه دادید؟
به‌هرحال ما با دوستان هم‌عهد شده بودیم که به هر نحو ممکن در صحنه حضور داشته باشیم. مخصوصا بعد از انحراف در سازمان مجاهدین خلق، باید تشکل‌های مسلمان اعلام موجودیت و موضع‌گیری می‌کردند تا مبارزان مذهبی ناامید و پراکنده نشوند. ما تشکیلاتی به نام «سازمان توحیدی مجاهدین خلق» را با نظارت و مشارکت شهید شاه‌آبادی و با محوریت و رهبری روحانیت و مرجعیت شیعه به راه انداختیم. در آن دوره دانشگاه‌ها، تقریبا در سیطره نیروهای چپ بودند و مذهب عامل ارتجاع تلقی می‌شد! حضور گروهیِ جوان مسلمان که مشی مسلحانه را قبول داشتند و در عین حال تحت رهبری حضرت امام و علمای شیعه فعالیت می‌کردند، می‌توانست ضربه محکمی به جریانات چپ و شبه‌روشنفکر بزند. تمام تلاش شهید شاه‌آبادی این بود که همه اقدامات ما زیر نظر حضرت امام و در چهارچوب دیدگاه‌های ایشان باشد. گاهی می‌شد که برای انجام اقدامی، تمامی برنامه‌ریزی‌ها انجام می‌شدند و ناگهان در لحظه آخر شهید می‌گفتند که این کار براساس پیامی که امام فرستاده‌اند، نباید انجام شود! ایشان همواره آرای امام را منعکس می‌کردند و همان‌ها هم، ملاک عمل ما قرار می‌گرفتند.

آیا تشکلی که از آن نام بردید، مخفی بود؟
بله؛ شهید شاه‌آبادی در آذر 1355 تبعید شدند و ما منتظر ماندیم تا ایشان برگردند و بعد اعلام موجودیت کنیم. مهم‌ترین حسن ارتباط ما با ایشان این بود که می‌توانستیم با حضرت امام در ارتباط باشیم و همه فعالیت‌هایمان را براساس منویات ایشان تنظیم کنیم. این امر برای جمع ما، برکات زیادی به همراه داشت.

بالاخره در چه تاریخی اعلام موجودیت کردید؟
در سال‌های 1355 و 1356 انقلاب اوج گرفت و ما نتوانستیم این گروه را با نام اصلی خود علنی کنیم و نتیجتا فعالیت‌هایمان را با عناوین مختلفی چون «گروه ابوذر» انجام می‌دادیم. عمده فعالیت ما هم، توزیع شرح زندگی بزرگان دین، نوارها و بیانیه‌های حضرت امام و همچنین موضع‌گیری در برابر مفاسد رژیم بود. در خرداد سال 1357، دستگیری گستره‌ای صورت گرفت و شهید شاه‌آبادی به

اضافه تعداد زیادی از افراد ما بازداشت شدند. جالب است که اعضای گروه ما، در 22 بهمن 1357 و به دست مردم از زندان آزاد شدند.

پس از آزادی از زندان، آیا همکاری‌های شما با شهید شاه‌آبادی ادامه پیدا کرد؟
ما وقتی از زندان آزاد شدیم، کاملا مبهوت بودیم! در آن روزها با شهید شاه‌آبادی ارتباطِ تلفنی داشتیم و ایشان بسیار تأکید داشتند که از جوانان انقلابی تیمی را تدارک ببینیم و در واقع کادرسازی کنیم، ولی متأسفانه فرصتی برای این کار پیش نیامد؛ چون در آن روزها مسائل اجرایی بسیار زیاد شده بودند. بعد از انقلاب بر حسب ضرورت‌ها و نیازهای انقلاب، همه متفرق شدیم و هر کس در گوشه‌ای، کاری را بر عهده گرفت. البته شهید شاه‌آبادی هم‌زمان در مسجد محل فعالیتشان، حوزه‌های علمیه، دانشگاه‌ها، بازار و عرصه‌های گوناگون حضور می‌یافتند و به دلیل خُلق نیک و رفتار جذابی که داشتند، نزد همه به‌شدت محبوب شدند. ایشان به جوانان توجهی ویژه‌ داشتند و مخصوصا به سازندگی آنان، بسیار اهمیت می‌دادند.

به ویژگی‌های اخلاقی ایشان اشاره کردید. مناسب است در پایان این گفت‌وشنود، قدری از سیره و منش آن بزرگوار بگویید.
اخلاص، صداقت، ولایت‌پذیریِ محض، مردمی بودن، متواضع بودن، پُرکاری و شادابی شهید شاه‌آبادی، زبانزد خاص و عام بود. هرگز برای خود، حسابی جدا از مردم باز نمی‌کردند. برخوردهایشان، فوق‌العاده متواضعانه بود. بسیار مهربان و دلسوز بودند و گره‌گشایی از کار مردم، سر لوحه زندگی‌شان بود. شهید، حقیقتا خود را وقف انقلاب اسلامی و پیروی از خط امام کرده بودند. همان‌گونه که عرض کردم، همواره با چهره‌ای پرنشاط و شاداب دیده می‌شدند و خستگی را نمی‌شناختند. ساعت 12 شب هم که پیش ایشان می‌رفتید، انگار اول صبح بود! بسیار کم استراحت می‌کردند و به رغم تراکم کارها و فعالیت‌ها، اثری از خستگی و ناتوانی در رفتارشان مشاهده نمی‌شد.

و سخن آخر؟
شهید آیت‌الله شاه‌آبادی، تجلی خوبی‌های حضرت امام بودند. ایشان به محض اینکه احساس می‌کردند امام چه می‌خواهند، اولین کسی بودند که نیروها و امکانات را برای تحقق آن خواسته بسیج می‌کردند. حضور معنویِ امثال ایشان، ضامن بقای انقلاب و نظام اسلامی و عامل تداوم و تعالی فرهنگ متعالی آن است.

پرونده شهید آیت‌الله مهدی شاه‌آبادی

https://iichs.ir/vdcfjtd0.w6dv1agiiw.html

اقدام فوری متقاضیان آزمون در صورت عدم دریافت لینک ثبت‌نام نهایی

جزئیات زمان‌بندی، ساعات برگزاری و نحوه دریافت کارت آزمون استخدامی پژوهشکده تاریخ معاصر

غول انرژی که تقدیر عربستان و آمریکا را به هم گره زد

کالبدشکافی قدرت در دوحه

او می‌دانست که راه حل مشکل فلسطین، مذاکره با دشمنان نیست

حضور او موجب می‌شد فعالیت‌های ما اسلامی بماند