خودنمایی واقعیتی به نام خمینی(ره)، در صحنه سیاسی ایران

خودنمایی واقعیتی به نام خمینی(ره)، در صحنه سیاسی ایران

امروز موقع صرف ناهار با «مارک‌داد» (رئیس بخش شرقی بی‌بی‌سی) نامه اعتراضیه را که بدون امضا خطاب به مدیر کل بی‌بی‌سی نوشته بودم به وی تسلیم کردم،‌ و در مورد بی‌امضا بودن نامه هم توضیح دادم که: چون مایل نیستم به اعتراضات خود نسبت به بی‌بی‌سی جنبه رسمی بدهم لذا به ارسال همین نامه بی‌امضا اکتفا می‌کنم و معتقدم که متن آن به حد کفایت روشنگر رادیو بی‌‌بی‌سی به صورت عامل اشاعه نظرات مردی درآمده که آشکارا خواستار شورش همگانی برای سرنگون ساختن رژیم قانونی ایران است...

سه‌شنبه 3 اکتبر 1978 [11 مهر 1357]

"امروز موقع صرف ناهار با «مارک‌داد» (رئیس بخش شرقی بی‌بی‌سی) نامه اعتراضیه را که بدون امضا خطاب به مدیر کل بی‌بی‌سی نوشته بودم به وی تسلیم کردم،‌ و در مورد بی‌امضا بودن نامه هم توضیح دادم که: چون مایل نیستم به اعتراضات خود نسبت به بی‌بی‌سی جنبه رسمی بدهم لذا به ارسال همین نامه بی‌امضا اکتفا می‌کنم و معتقدم که متن آن به حد کفایت روشنگر رادیو بی‌‌بی‌سی به صورت عامل اشاعه نظرات مردی درآمده که آشکارا خواستار شورش همگانی برای سرنگون ساختن رژیم قانونی ایران است. تا جایی که تصور می‌رود چنانچه برنامه‌های فارسی بی‌بی‌سی وجود نداشت،‌ هرگز تبلیغات انقلابی خمینی نمی‌توانست ــ تا آن حد که فعلاً‌ دیده می‌شود ــ توجه این همه شنونده را به خود جلب کند...».

مارک‌‌داد در جوابم گفت: «شما چطور از بی‌بی‌سی انتظار دارید در مورد واقعیتی به نام خمینی ــ که اینک به صورت یک عامل عمده در موازنه سیاسی ایران خودنمائی می‌کند ــ بی‌تفاوت بماند؟... و ضمن آن هم البته باید به این حقیقت اشاره کنم که،‌ چون برنامه فارسی بی‌بی‌سی هرگز سخنان انقلابی خمینی را پخش نکرده،‌ به همین دلیل نیز مواجه با نامه‌های متعددی از سوی ایرانیان بوده که بی‌بی‌سی را به عدم توجه نسبت به حرکت عظیم مردم در ایران متهم کرده‌اند و می‌گویند: چطور بی‌بی‌سی که خود را منادی دموکراسی و آزادی می‌داند،‌ در مورد خواسته‌های مردم ایران اینطور بی‌اعتنا مانده است؟...»1"2

دیدار امام خمینی(ره) با مردم در آستانه پیروزی انقلاب اسلامی در مدرسه رفاه

شماره آرشیو: 186-141ق

مشاهده مطلب
نظر شما
  • 0
  • 0
  • 0
  •  
  •  

تماس با ما تماس با ما : 38-22604037(9821+) ارتباط با ماInfo@iichs.ir
کلیه حقوق این سایت متعلق به موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران می باشد.
درج مطالب در سایت لزوماً به معنی تایید آن نیست.
استفاده از منابع این سایت با ذکر ماخذ مجاز است.