6 مردادماه 1340

6 مردادماه 1340

شرط علی امینی برای برگزاری انتخابات/اروندرود و حکمیت/بدهی 38 میلیونی شهرداری تهران/عبدالله والا: تکلیف سیاست خارجی ایران مشخص نیست/عفریت گرانی حلقوم مردم را می فشارد/نسبت به یک سال پیش/در سال 1340/چرا اعتراض نمی کنید؟!

شرط علی امینی برای برگزاری انتخابات

«تهران مصور» در شماره امروز نوشت: در محافل نزدیک به دولت گفته می شود که انتخابات بیست و یکمین دوره مجلس شورای ملی به دست دکتر امینی انجام خواهد شد. منتهی امینی معتقد است که قبل از هر کار باید بحران اقتصادی ایران رفع شود و بعد به کارهای اصلاحی دیگر از جمله انتخابات آن هم در محیطی آرام و وضعی قابل اعتماد پرداخت.

 

اروندرود و حکمیت

عضدی، سفیر ایران در آرژانتین، ماموریت یافته است که هنگام عبور از بغداد به پرونده اختلاف ایران در شط العرب [: اروندرود] رسیدگی کند.

 

هم اکنون در وزارت امور خارجه کمیسیونی با حضور دکتر جلال عبده، دکتر فرتاش و چند تن از دیپلمات های دیگر تشکیل شده تا به وضع شط العرب رسیدگی کند.

 

چند ماه قبل سفیر یکی از کشورهای اسکاندیناوی بین ایران و عراق واسطه شده و به بغداد رفت، ولی هنگامی که آخرین لحظات مذاکراتش پایان می یافت، آرام سفیر ایران به او اطلاع داد که اختلاف دو کشور به حکمیت ارجاع می شود، ولی این نظریه سفیر ایران در عراق مورد قبول وزارت خارجه نیست و کمیسیون مزبور نظرات دیگری داده که عن قریب اعلام خواهد شد.

 

از توقف 65 روزه دستگاه های نفت در آبادان که سال گذشته بر اثر مسئله شط العرب روی داد، در حدود 15 میلیون دلار به بودجه شرکت ملی نفت ضرر وارد آمده است.

 

بدهی 38 میلیونی شهرداری تهران

تهران مصور نوشت: به قرار اطلاع، شهرداری تهران 38 میلیون تومان به دستگاه های مختلف بدهکار است و چون در صندوق شهرداری پولی باقی نمانده، لذا حقوق این ماه اعضای شهرداری هنوز پرداخت نشده است.

 

گفته می شود شهرداری برای بیرون آمدن از این مضیقه است که می خواهد 50 میلیون تومان عوارض نوشابه های غیرالکلی را وصول نماید.

 

عبدالله والا: تکلیف سیاست خارجی ایران مشخص نیست

عبدالله والا در «تهران مصور» خطاب به نخست وزیر نوشت: چرا تکلیف مملکت را از نظر سیاست خارجی روشن نمی کنید؟ تا کی باید نشست و تماشاچی بود؟ مگر دیگران درباره ما اصول را رعایت می کنند؟ مگر دیگران دلشان به حال ما سوخته است؟ مگر در روابط با ایران، نزاکت و دیپلماسی را مورد نظر قرار می دهند؟ همین کشور دوست!! و همجوار ما روسیه شوروی، که علنا علیه ایران تحریک می کند و رادیوهای اقماری شوروی هر روز و هر شب مقدسات ما را ملعبه هوی و هوس خود قرار داده اند، مگر به خاطر مصالح ما این رفتار را می کنند؟

 

عفریت گرانی حلقوم مردم را می فشارد

«تهران مصور» در گزارشی به گرانی افسارگسیخته در کشور پرداخت و نوشت: در این هفته، بانک ملی ایران شاخص هزینه زندگی را در کشور ما نسبت به 25 سال پیش منتشر ساخت. مسئله گرانی بزرگترین مشکل زندگی مردم است و بالا رفتن بی حساب و دلبخواه قیمت ها طبقات متوسط و پایین را واقعا در فشاری طاقت فرسا گذاشته است.

 

اگر فکر کنیم که در سال 1315 مصرف خوراک یک خانواده ایرانی در ماه 100 تومان می شد، بنا بر آمار بانک ملی ایران در سال 1330 همین خانواده ناگزیر بودند ماهانه 812 تومان پول خوراک بدهند و در اردیبهشت ماه 1340 همین عده 1697 تومان پول غذا داده اند.

 

در ادامه این گزارش آمده است: این چند نمونه از ترقی و پیمودن قوس صعودی اجناس و در حقیقت هزینه زندگی در ایران طی 25 سال اخیر بود، حالا ببینیم درآمد عمومی چقدر افزایش یافته است؟ اگر یک کارمند ایرانی در سال 1315 در ماه 50 تومان درآمد داشته و در حال حاضر 500 تومان درآمد دارد، فکر کنید که باید چگونه زندگی کند ؟ این کارمند با درآمد 50 تومانی خود در سال 1315 همه کار می توانست بکند؛ گوشت را کیلویی سی شاهی می خرید، ماهی 5 تومان کرایه خانه می داد، سور و ساتش به راه بود، زندگی‌اش راحت بود، به گردش می رفت، تفریح می کرد، سوار درشکه می شد و روزهای جمعه در پس قلعه اطراق می کرد، و بالاخره معنی زندگی را می فهمید، اما همین کارمند که در حال حاضر 500 تومان حقوق می گیرد، اگر بخواهد یک خانه دو اطاقه اجاره کند، باید لااقل 300 تومان پول بدهد، اگر روزی یک وعده غذا بخورد، باید ماهی 200 تومان بپردازد، اگر سالی یک دست کت و شلوار بپوشد، باید 500 تومان خرج کند، اگر روزی یک سیر کره بخورد، باید ماهی 50 تومان پول بپردازد و نتیجه این می شود که چنین شخصی باید هر سه سال یک دست لباس نیمدار اقساطی بخرد، روزی یک وعده آن هم ساندویچ نان و پنیر بخورد و آن وقت به خود ببالد که در پایتخت کشورش 14 هزار اتومبیل شخصی از این ور به آن ور می روند، ده ها ساختمان از 10 اشکوبه به بالا، به عابرین بی چیز چشمک می زنند، نورچشمی های مملکتش در شهرهای فرنگ، اگر روزی یک بار دوش آب سرد نگیرند، کمپلکس روحی در آنان ایجاد می شود!

 

نسبت به یک سال پیش

«تهران مصور» در ادامه به آمار یک سال پیش خود اشاره کرده و نوشت: در اردیبهشت ماه گذشته نیز ما مقاله ای مستند در همین زمینه نوشتیم و در آن جا مقایسه ای میان ترقی هزینه زندگی در سال 1339 نسبت به سال 1338 کردیم. در آن جا گفته شده بود که طی سال 1338، 40 درصد بر نرخ اجناس افزوده شده است، در حالی که هیچ گونه درآمد اضافی به جیب مصرف کنندگان واقعی این اجناس، یعنی افراد طبقه 3 نرفته است که جای خالی گرانی اجناس را پر کند.

 

بنابر آمار دقیق، میزان ترقی اجناس در اردیبهشت ماه 1339 نسبت به اردیبهشت ماه 1338 این ارقام بوده است: بر قیمت روغن نباتی 30 درصد، پنیر 45 درصد، گوشت 25 درصد، ماست 20 درصد، کره 25 درصد، برنج ده درصد، شیر 20 درصد، ذغال 50 درصد، پارچه 40 درصد، صابون رختشویی 60 درصد و آرد 25 درصد افزوده شده است.

 

در سال 1340

اما در سال 1340 نیز بر قیمت اجناس افزوده شده است: طی یک سال گذشته بر قیمت پنیر هر کیلو 15 ریال (1339، 95 ریال ـ 1340، 110 ریال)، بر قیمت ماست هر کاسه یک ریال (1339 پنج ریال ـ 1340 شش ریال) بر قیمت برنج نسبتا خوب هر کیلو 3 ریال (1339، 27 ریال ـ 1340 سی ریال) بر قیمت آرد هر کیلو 4 ریال (1339 ده ریال ـ 1340 چهارده ریال) افزوده شده است.

 

چرا اعتراض نمی کنید؟!

«تهران مصور» درباره بحرین به عنوان «استان چهاردهم ایران» نوشت: چندی است باز هم مسئله بحرین موضوع روز شده و بر اثر حوادث کویت نام آن بر سر زبان ها افتاده است. طبق اخبار منتشرشده قسمتی از قوای انگلیس در نایروبی به بحرین منتقل شده و در آن جا متمرکز گردیده است.

 

با این که بحرین استان چهاردهم ایران نامیده شده و از نظر دولت و ملت همیشه متعلق به ایران بوده است، ولی در حوادث اخیر هیچ گونه اعتراض رسمی نسبت به عملیاتی که در بحرین انجام می شود به عمل نیامده است. از طرف دیگر شنیده شده که عده ای از شیخ نشین های خلیج فارس، من جمله پسر شیخ نشین بحرین، در لندن گرد آمده اند و مشغول مذاکراتی هستند و این امر نمی تواند مورد موافقت ملت ایران باشد و جا دارد که دولت در این مورد اطلاعاتی در اختیار مطبوعات بگذارد؛ زیرا قاطبه مردم از این حیث عصبانی هستند.

 

مشاهده مطلب
نظر شما
  • 0
  • 0
  • 0
  •  
  •  

تماس با ما تماس با ما : 38-22604037(9821+) ارتباط با ماInfo@iichs.ir
کلیه حقوق این سایت متعلق به موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران می باشد.
درج مطالب در سایت لزوماً به معنی تایید آن نیست.
استفاده از منابع این سایت با ذکر ماخذ مجاز است.