سرود انترناسیونال یا سرود ندامت

سرود انترناسیونال یا سرود ندامت

ناهار را با «حسن کامشاد» که بتازگی از سفر یک ماهه خود به تهران بازگشته صرف کردم.کامشاد می‌گفت: هرگز علاقه‌ای به اقامت در ایران تحت شرایط فعلی ندارد. و بعد با توصیف تجاربش از دوران گذشته، اضافه کرد که: هرگز آرزوی بدست آوردن مقام سیاسی در ایران را نیز به سر راه نداده است...

چهارشنبه 26 آوریل 1978 [6 اردیبهشت 1357]

ناهار را با «حسن کامشاد1» که بتازگی از سفر یک ماهه خود به تهران بازگشته صرف کردم.

کامشاد می‌گفت: هرگز علاقه‌ای به اقامت در ایران تحت شرایط فعلی ندارد. و بعد با توصیف تجاربش از دوران گذشته، اضافه کرد که: هرگز آرزوی بدست آوردن مقام سیاسی در ایران را نیز به سر راه نداده است.

او که در سالهای جوانی در شرکت نفت کار می‌کرد و افکار چپی تندی داشت. بعد از مرگ استالین، از سوی رهبری حزب [توده] مأمور شد به اهواز عزیمت کند و در آنجا از طریق حوزه‌های حزبی، کارگران را در یکجا گرد آورده، دستجمعی سرود «انترناسیونال1» سر دهند. و کوشش‌های استالین را در رهایی «پرولتاریای جهان» گرامی بدارند.

کامشاد در بعدازظهر یک روز داغ تابستانی در خوزستان ـ که درجه حرارتی بالاتر از 40 داشت ـ مأموریتی را که به عهده‌اش محول شده بود به اجرا گذاشت و همراه با نواختن آهنگ «انترناسیونال» به وسیله صفحه‌ای که خش‌خش می‌کرد، کارگران را به خواندن سرود واداشت. و در همانحال نیز بشدت مواظب اطراف بود تا مبادا به وسیله مأمورین انتظامی شکار شود و بدست کسانی بیافتد که حتی یک لحظه هم در تیربارانش درنگ نمی‌کردند.

ولی بعداً در سال 1956، هنگامی که خروشچف به تقبیح اعمال استالین پرداخت و با شمردن موارد متعددی از انحرافات استالین، در واقع از او سلب حیثیت کرد، کامشاد برای چند روز کاری جز اشک ریختن نداشت، و دائم تأسف می‌خورد که چرا در طول این مدت تمام نیروی خود را بیهوده هدر داده و اعتقاد به مکتبی سراسر وجودش را لبریز کرده بود که اصلاً ارزشی نداشت. چون او به عیان می‌دید که هر آنچه به خاطر این مکتب و مرام، و به نام استالین انجام داده، هیچ و پوچ از آب درآمده است.3

ژوزف استالین (۱۸ دسامبر ۱۸۷۸- ۵ مارس ۱۹۵۳) نخستین رهبر حزب کمونیست شوروی (۳ آوریل ۱۹۲۲ – ۵ مارس ۱۹۵۳)

شماره آرشیو: 4077-4ع

مشاهده مطلب
نظر شما
  • 0
  • 0
  • 0
  •  
  •  

تماس با ما تماس با ما : 38-22604037(9821+) ارتباط با ماInfo@iichs.ir
کلیه حقوق این سایت متعلق به موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران می باشد.
درج مطالب در سایت لزوماً به معنی تایید آن نیست.
استفاده از منابع این سایت با ذکر ماخذ مجاز است.